Autyzm dziecięcy – objawy, terapia i wsparcie

· 14.7k odsłon · Skomentuj! · Autor:
Autyzm dziecięcy – objawy, terapia i wsparcieAutyzm dziecięcy – objawy, terapia i wsparcieAutyzm dziecięcy – objawy, terapia i wsparcie

Z licznych badań wynika, że autyzm jest najczęściej pojawiającym się schorzeniem na świecie, a jedną z jego odmian jest autyzm dziecięcy. Dowiedz się, w jaki sposób przejawia się autyzm u dzieci. Poznaj diagnozę i objawy choroby, a także historię autystycznego Adama i jego rodziców, którzy mieszkają w Niemczech.

Ten artykuł poświęcony jest autyzmowi dziecięcemu. Warto dowiedzieć się, czym jest autyzm i dlaczego autyści zachowują się tak, a nie inaczej.

Ważne byśmy uświadomili sobie, że ludzie nie są tacy sami, że różnie myślimy, czujemy, komunikujemy się z otaczającym nas światem i inaczej reagujemy na to, co nas otacza. Czasem trzeba przestać na siłę ciągnąć kogoś do swojego świata i zajrzeć do jego, własnej, unikanej kuli ziemskiej.

Autyzm dziecięcy prostymi słowami

Autyzm jest całościowym zaburzeniem na tle neurorozwojowym. Dokładne przyczyny choroby nie zostały jeszcze ustalone. Uznaje się, że przyczyna powstawania autyzmu jest wieloczynnikowa, a za jego wystąpienie odpowiadają czynniki genetyczne, przebyte infekcje oraz sytuacje związane z ciążą i porodem (szczególnie niebezpieczne jest niedotlenienie w okresie płodowym lub noworodkowym, które może powodować mikrouszkodzenia mózgu).

Znaki ostrzegawcze – objawy autyzmu dziecięcego

Pierwsze objawy autyzmu występują najczęściej przed ukończeniem trzeciego roku życia dziecka.

Najczęściej pojawiającym się objawem autyzmu jest brak lub upośledzenie umiejętności społecznych. Wśród dzieci, u których stwierdzono autyzm, często obserwuje się brak wyrażania emocji, rzadkie nawiązywanie kontaktów nie tylko z rówieśnikami, ale także domownikami (często bywa, że autystyczne dziecko nie pozwala się przytulać). Dodatkowo dziecko rzadko interesuje się otaczającymi go rzeczami. Wyjątek stanowią rozkłady jazdy czy programy telewizyjne. Dziecko autystyczne może wykazywać szczególne zainteresowanie liczbami, obrazkami czy symbolami.

Do pierwszych objawów autyzmu należy zaliczyć także zaburzenia mowy. Z kolei u dzieci, u których nie doszło do przerwania mowy, jednym z objawów choroby jest wypowiadanie się w trzeciej lub drugiej osobie, a wypowiadane słowa są pojedyncze lub są używane w sposób niezgodny z sytuacją czy kontekstem. Charakterystyczne jest również zjawisko echolalii, czyli powtarzania słów wypowiedzianych przez kogoś innego lub zasłyszanych w radiu czy telewizji.

Wraz z rozwojem dziecka objawy autystyczne mogą się rozwijać. W okresie szkolnym dziecko dotknięte chorobą rzadko spędza czas z rówieśnikami, z niechęcią uczestniczy we wspólnych zabawach, nie potrafi budować relacji z innymi ludźmi.

Dzieci dotknięte chorobą często bawią się w ciszy. Zdarza się, że rzeczy lub zabawki układane są przez nie ciągle w ten sam sposób np. w ciągłej linii. Dziecko jakby „zamyka się” w swoim własnym świecie, jednak nie robi tego świadomie.

Autystyczne dzieci często mają podwyższony próg wrażliwości wobec niektórych bodźców np. dźwięk, czy ból. Czasem mogą one sprawiać wrażenie, że dziecko jest głuche, bo rzadko reaguje na swoje imię, komunikaty, rozmowy toczące się dookoła niego. Niereagowanie dziecka na dźwięk należy także do jednych z pierwszych oznak choroby.  

Dziecko cierpiące na autyzm zaczyna żyć według swojego harmonogramu, a zwrócenie mu uwagi, zaburzenie porządku (podczas zabawy, kąpieli, ubierania się) czy odebranie niektórych przedmiotów może wywołać u niego napad złości i agresji. W zaawansowanym stadium choroby zachowanie to może prowadzić do samookaleczania się. Dziecko autystyczne zwyczajnie nie lubi, gdy ktoś zmienia jego dotychczasowe przyzwyczajenia. Lubi chodzić tymi samymi drogami, bawić się ciągle tą samą zabawką, myć zęby tą samą szczoteczką.

Bardzo często autyzmowi towarzyszą choroby współistniejące np. bezsenność, niepełnosprawność intelektualna, padaczka czy alergie pokarmowe.

Terapia dziecka autystycznego

Autyzm jest chorobą, której nie da się wyleczyć, ale z dzieckiem autystycznym trzeba ćwiczyć. Zalecana jest przede wszystkim edukacja oraz terapia behawioralna (podczas niej dziecko uczy się przede wszystkim zachowania adekwatnego do sytuacji, która może go spotkać w codziennym życiu), ponieważ choroba powoduje, że niektóre obszary dziecięcego mózgu nie pracują prawidłowo.

Odpowiednia terapia dziecka autystycznego może doprowadzić do poprawy funkcjonowania i postrzegania przez dziecko rzeczywistości. W przypadku, w którym terapia nie jest podejmowana lub zostanie wprowadzona zbyt późno, choroba może postępować i powodować trudności z funkcjonowaniem.

Niezwykle ważne jest to, by terapię z dzieckiem autystycznym rozpocząć jak najszybciej, ale wcześniej konieczna jest diagnoza lekarza.

Gdzie w Niemczech szukać pomocy?

Adam razem z siostrą i rodzicami mieszka w Niemczech. Kiedy chłopczyk miał dwa lata, rodzice zauważyli w rozwoju dziecka regres. Z miesiąca na miesiąc zasób słów Adama ubywał. Chłopczyk zaczął unikać kontaktu wzrokowego, jego sen stał się niespokojny, a podczas zabaw dominowało segregowanie i ustawianie zabawek w rzędzie, układanie puzzli i budowanie wież z klocków. Z czasem rodzice zauważyli, że Adama przestaje interesować świat zewnętrzny.

Przedszkole specjalne

Pomimo obserwacji zachowań syna rodzice wysłali chłopca do normalnego przedszkola. W krótkim czasie okazało się, że Adam odbiega od rówieśników, nie jest w stanie uczestniczyć w zajęciach, nie komunikuje się z dziećmi i opiekunkami.

Dyrektor placówki, do której uczęszczał Adam, zasugerował rodzicom, by w urzędzie miasta złożyli wniosek o przyznanie dziecku dodatkowej, indywidualnej opieki lub, by przenieśli Adama do przedszkola specjalnego.

Rodzice podjęli decyzję o przeniesieniu syna do placówki specjalnej i zwrócili się z prośbą o pomoc do lekarza pediatry.

Komisja lekarska, diagnoza, pomoc

Lekarz pediatra skierował rodziców i Adama do Sozialpädriatisches Zentrum (SPZ) w Stuttgarcie mając na celu postawienie dziecka przed komisją lekarską. Po telefonicznej rejestracji rodzice otrzymali pismo z wyznaczoną datą komisji i wykazem wymaganych dokumentów (aktualne skierowanie lekarskie, żółta książeczka zdrowia dziecka, karta chipowa itd.).

Po tygodniu rodzice otrzymali szczegółowy raport z badań, które przeprowadziła komisja wraz z propozycjami terapii. U Adama zdiagnozowano autyzm.

Po diagnozie rodzice odbyli szereg spotkań z terapeutą udzielającym porad z zakresu ćwiczeń z Adamem, a także szereg rozmów z osobami wprowadzającymi ich w zagadnienia związane ze statusem osoby niepełnosprawnej oraz wsparciem oferowanym przez niemiecką kasę chorych.

Przyznanie statusu osoby niepełnosprawnej w Niemczech

Organem zajmującym się przyznaniem statusu niepełnosprawnego (Behinderungsasweis) w Niemczech jest odpowiadający danemu rejonowi Landratsamt.

Na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej dołączanej do wniosku, określany jest stopień oraz kategoria niepełnosprawności. W zależności od wartości stopnia oraz kategorii przysługującej osoba niepełnosprawna i jej rodzice (prawni opiekunowie) mają prawo do zniżek lub całkowitych zwolnień z opłat za przejazdy środkami komunikacji miejskiej, czy na zakup biletów do wielu atrakcji np. do ZOO. Rodzicom oraz opiekunom prawnym przysługuje ulga podatkowa, którą można odliczyć w cyklu miesięcznym lub raz w roku, składając rozliczenie roczne podatku dochodowego w Urzędzie Skarbowym.

Organem decyzyjnym odnośnie do ustalenia wymaganego stopnia opieki jest kasa chorych. Po złożeniu odpowiedniego wniosku rodzicom Adama został wyznaczony termin domowej wizyty. W jej trakcie przedstawiciel kasy chorych miał możliwość poznania Adasia i dokumentacji opisującej jego chorobę. Na podstawie zebranych podczas wywiadu informacji kasa chorych kwalifikuje dany przypadek przyznając jedną z pięciu podstawowych Pflegegrad. Rodzina otrzymała comiesięczne wsparcie finansowe, a także dofinansowanie do terapii czy zakupu potrzebnych dziecku materiałów (np. pieluch). Rodzice Adama muszą pamiętać o umawianiu (raz na kwartał) wizyt domowych prowadzonych przez przedstawicieli instytucji wyznaczonych przez kasę chorych. Wizyty domowe mają na celu nie tylko sprawdzenie stanu zdrowia Adama, ale także weryfikują to, jak rodzice się nim zajmują. Co więcej, rodzice Adama informowani są o zmianach w przepisach prawnych dotyczących opieki nad synem.

Pflegeperson

W zależności od stopnia wymaganej opieki nad dzieckiem i przyznanego Pflegegrad możliwe jest przyznanie osobie opiekującej się niepełnosprawnym dzieckiem statusu Pflegeperson.

Ze względu na wysoki stopień autyzmu oraz tego, że Adam wymagana ciągłej opieki, uniemożliwiającą podjęcie pracy, mamie Adama przyznano status Pflegeperson łącznie z opłacanym ubezpieczeniem emerytalnym.

Oni wspierają. Ty też możesz!

W Polsce i w Niemczech działa wiele organizacji i zrzeszeń, które pomagają rodzicom dzieci autystycznych w opiece nad niepełnosprawnymi dziećmi. Jedną z najpopularniejszych form pomocy jest zbiórka pieniędzy i późniejsze przekazanie ich rodzinie, która wie najlepiej, na co je spożytkować.

Bractwo Motocyklistów Polskich na Obczyźnie pomaga choremu na autyzm Patrykowi z Częstochowy.

W ostatnich miesiącach członkowie Bractwa przeprowadzili kwestę na rzecz Patryka, a 22 lipca pojechali do Częstochowy, by osobiście przekazać zebrane pieniądze rodzicom chorego chłopca.

Ty też możesz pomóc! Każde wsparcie jest ważne, ale możesz pomóc przede wszystkim zrozumieniem i tolerancją, a to przecież nic nie kosztuje.

Zdjęcie: pixabay.com, autor: 5712495 

Informacje o publikacji
Berlin, ostatnio online:
Wybraliśmy dla Ciebie