Firmy przechodzą na Kurzarbeit. Czy musisz się na to zgodzić?

· 22.6k odsłon · Skomentuj! · Autor:
Firmy przechodzą na Kurzarbeit. Czy musisz się na to zgodzić?

Czy pracodawca zaproponował Ci pracę w niepełnym wymiarze godzin (Kurzarbeit) przy redukcji wynagrodzenia? Sprawdź, czy musisz się na to zgodzić oraz czy przysługuje Ci prawo do świadczeń przy pracy w niepełnym wymiarze godzin (Kurzarbeitergeld).

Wymiar godzin pracy z reguły reguluje umowa o pracę. Ryzyko, że w zakładzie pracy nie będzie wystarczająco zleceń aby wypełnić pełny etat pracobiorcy ponosi pracodawca. Nadal musi płacić wynagrodzenie, na które strony się zgodziły w umowie o pracę. Od tej zasady istnieje wyjątek. Pracodawca może zarządzić dla pracobiorców pracę w niepełnym wymiarze godzin i odpowiednio zredukować wynagrodzenie, jeżeli prawo mu na to pozwala.

Prawo pracy a praca w niepełnym wymiarze godzin

Prawo pracy pozwala na zarządzenie pracy w niepełnym wymiarze godzin, jeżeli takie prawo zostało zawarte w umowie o pracę, w porozumieniu zakładowym lub w umowie zbiorowej. Jeżeli w zakładzie została powołana rada zakładowa, to ona zawsze też musi się zgodzić na zarządzenie pracy w niepełnym wymiarze godzin. Dalsze wymogi mogą być zawarte w umowach zbiorowych. Jeżeli zarządzenie jest formalnie nieważne, to pracobiorca zachowuje prawo do pełnego wynagrodzenia mimo że świadczy tylko niepełny wymiar godzin pracy. W trakcie trwania okresu pracy w niepełnym wymiarze godzin pracodawca nadal odprowadza składki do kas socjalnych, w tym też do kasy emerytalnej, ale od trochę niższych zarobków.

Prawo socjalne a praca w niepełnym wymiarze godzin

Jeżeli pracodawca formalnie słusznie zarządzi pracę w niepełnym wymiarze godzin, to pracobiorca otrzymuje prawo do świadczeń przy pracy w niepełnym wymiarze godzin od urzędu pracy. Do tego pracodawca lub rada zakładowa musi zgłosić na piśmie do urzędu pracy zarządzenie oraz potwierdzić, że pracobiorcy objęci zarządzeniem nie zostali zwolnieni oraz że w zakładzie doszło do istotnej, przejściowej ale nieuniknionej redukcji pracy (Arbeitsausfall).

Wysokość świadczeń a praca w niepełnym wymiarze godzin

Wysokość świadczeń zależy od wysokości stałej pensji brutto (Sollentgelt) i od zredukowanego wynagrodzenia brutto (Istentgelt).

W zależności od sytuacji rodzinnej pracobiorcy, otrzyma on 60% lub 67% tej różnicy netto, którą się oblicza według tabeli opublikowanej przez federalny urząd pracy (Bundesagentur für Arbeit).

Jeżeli pracobiorca w trakcie trwania zarządzenia podejmie inną dodatkową pracę, będzie musiał sobie dać zaliczyć dochód z tej dodatkowej pracy. Jak często w prawie socjalnym istnieje górna granica (Beitragsbemessungsgrenze) przy ustaleniu stałej pensji, aby nie wypłacać zbyt wysokich świadczeń i tak już dobrze zarabiającym pracobiorcom. Świadczenia nie są opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych (Einkommensteuer), ale mają wpływ na stawkę podatkową (Progressionsvorbehalt).

Urząd pracy może też znaleźć dodatkową pracę dla pracobiorców objętych zarządzeniem. Jeżeli odmówią podjęcia dodatkowej pracy, urząd może wstrzymać wypłatę świadczeń (Sperrzeit) na okres trzech tygodni.

Świadczenia z reguły urząd pracy wypłaca za okres do dwunastu miesięcy. Ewentualnie okres może zostać przedłużony o dalsze dwanaście miesięcy przez rozporządzenie, jeżeli sytuacja na rynku pracy tego wymaga. Okres wypłacania świadczeń jest równy dla wszystkich pracobiorców danego zakładu. Trzy mięsiące po zakończeniu pracy w niepełnym wymiarze godzin, okres wypłacania można rozpocząć na nowo, jeżeli znowu doszło do istotnej redukcji pracy w danym zakładzie.

Jeżeli jest jasne, że zakład nie będzie mógł wrócić do pełnych etatów dla swoich pracobiorców, może ich przekazać do spółki transferowej (Transfergesellschaft), gdzie pracobiorcy bez pracy przez okres do dwunastu miesięcy mogą otrzymywać świadczenia (Kurzarbeit-Null) i się douczać do następnej pracy. Tak samo pracobiorcy w branży budowlanej lub ogrodniczej mogą otrzymać sezonowe świadczenia (Saison-Kurzarbeitergeld) w porach roku, w których nie mogą pracować.

Odwołania

Przyznanie lub odrzucenie świadczeń odbywa się w formie decyzji administracji urzędu pracy. Od negatywnej decyzji pracobiorcy przysługuje prawo odwołania w ciągu odpowiedniego terminu. Potem decyzja staje się prawomocna. Jeżeli ostatecznie urząd odrzuci odwołanie, to pracobiorca może zwrócić się w odpowiednim terminie do sądu socjalnego pierwszej instancji oraz w dalszej kolejności do odpowiednich sądów drugiej instancji i ostatecznie do Federalnego Sądu Socjalnego. Pracobiorca może też posłużyć się adwokatem jako pełnomocnikiem, który będziejego reprezentował jego interesy wobec urzędowi pracy.

Zdjęcie: pixabay.com, autor: skeeze 

Informacje o publikacji
Wybraliśmy dla Ciebie