Maksymalny czas pracy i odpoczynku w Niemczech zgodnie z prawem

· Autor:
Maksymalny czas pracy i odpoczynku w Niemczech zgodnie z prawem
UdostępnijMessengerWhatsapp
Bądź na bieżąco. Obserwuj nas na:

Każda osoba zatrudniona w Niemczech, podlega pod ustawę o czasie pracy (ArbZG). Przepisy te mówią między innymi o tym, jak długą możemy mieć przerwę lub ile maksymalnie godzin można pracować w ciągu doby.

Niemiecka ustawa dotycząca ochrony czasu pracy, ma na celu precyzyjne określenie maksymalnej liczby godzin pracy, jaką możemy wykonywać w ciągu dnia, minimalnych przerw przeznaczonych na odpoczynek oraz zasady pracy w niedziele i święta. Jej głównym zadaniem jest ochrona zdrowia pracowników, co ma również przynieść szereg innych korzyści. 


Ustawa o czasie pracy w Niemczech (ArbZG) w skrócie

Ustawa o czasie pracy w Niemczech (ArbZG) precyzuje, że standardowy czas pracy wynosi osiem godzin dziennie, licząc go od momentu rozpoczęcia do zakończenia pracy, z wyłączeniem przerw. Warto jednak podkreślić, że te przepisy stanowią jedynie ogólne ramy, a szczegółowe zasady mogą być ustalane w indywidualnych umowach między pracownikami a pracodawcami.

W przypadku naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy, odpowiedzialność ponosi pracodawca, który ma obowiązek informowania pracowników o ich godzinach pracy oraz przestrzegania ustalonych reguł. Niezastosowanie się do tych zasad może skutkować nałożeniem grzywny. Głównym celem ustawy o czasie pracy jest zapewnienie zdrowia i efektywności pracowników. W niektórych zawodach, takich jak służba zdrowia czy transport pasażerski, brak koncentracji wynikający z przepracowania może prowadzić do poważnych konsekwencji.


Kogo nie obejmuje ustawa o czasie pracy w Niemczech?

Ustawa o czasie pracy w Niemczech ma szeroki zakres zastosowania, obejmując niemal wszystkich pracowników. Istnieją jednak pewne wyjątki. Przede wszystkim, ustawa nie dotyczy osób poniżej 18 roku życia, które są chronione przez odrębne przepisy dotyczące pracy młodzieży. Ponadto, wyłączeni z przepisów ustawy są:

- Kierownicy: zgodnie z definicją zawartą w art. 5 ust. 3 ustawy o ustroju zakładowym,

- Lekarze,

- Szefowie służb publicznych oraz ich przedstawiciele, a także pracownicy tych służb, którzy mają uprawnienia do podejmowania samodzielnych decyzji personalnych,

- Pracownicy opiekujący się osobami we wspólnotach, gdzie mieszkają razem i sprawują nad nimi samodzielną opiekę lub wychowanie,

- Osoby zaangażowane w działalność liturgiczną, czyli pracownicy kościołów i wspólnot zakonnych,

- Członkowie załogi statków handlowych, do których stosuje się ustawa o pracy na morzu,

- Członkowie załogi statków powietrznych (samolotów pasażerskich i cargo), objęci regulacjami UE.

Dodatkowo, ustawa o czasie pracy nie obejmuje urzędników oraz żołnierzy. 


Dzienny czas pracy w Niemczech - zasady 

Standardowy dzienny czas pracy w Niemczech wynosi osiem godzin. Jednak istnieje możliwość jego wydłużenia do dziesięciu godzin dziennie, pod warunkiem że w okresie sześciu miesięcy lub 24 tygodni średni dzienny czas pracy nie przekroczy ośmiu godzin. W praktyce oznacza to, że pracownicy mogą pracować dłużej w niektóre dni, jeśli w innych dniach będą pracować krócej, by zachować wymagane średnie.

Warto zauważyć, że niektóre branże, takie jak agencje reklamowe czy start-upy, często wymagają elastyczności w godzinach pracy. W umowach o pracę często zawiera się klauzule, które obligują pracowników do dostosowania swojego czasu pracy do potrzeb firmy. Na przykład, może to być sformułowane jako: „pracownik dostosowuje swój czas pracy do potrzeb firmy”. Choć taki zapis formalizuje dłuższe godziny pracy, pracodawcy są zobowiązani do rekompensowania nadgodzin poprzez dodatkowe dni wolne lub wypłatę ekwiwalentu finansowego.


Wydłużenie godzin pracy w Niemczech 

Paragraf 14 ArbZG (Arbeitszeitgesetz) przewiduje wyjątki, które pozwalają na przedłużenie tygodniowego czasu pracy do 48 godzin. Dotyczy to sytuacji, w których czas wykonania obowiązków jest kluczowy. Oto kilka przykładów takich okoliczności:

- Zagrożenie zepsuciem surowców lub żywności: Na przykład, dostawa sałaty do chłodni w piątek wieczorem o godzinie 17:00. Jeśli pracownicy nie zabezpieczą ładunku w odpowiednim czasie, w poniedziałek rano będzie on już zepsuty. 

- Fałszowanie wyników pracy: Kiedy opóźnienie w realizacji zadań może prowadzić do niewłaściwych rezultatów lub oszustw.

- Niezbędne prace przygotowawcze: Prace, które muszą być wykonane przed rozpoczęciem głównych obowiązków i nie mogą być odłożone.

- Leczenie, opieka i wsparcie potrzebujących oraz zwierząt: Prace w sektorach, gdzie opieka nad ludźmi lub zwierzętami wymaga stałej dostępności personelu.


Wliczanie przerw do czasu pracy 

Kwestia przerw w czasie pracy często budzi wątpliwości wśród pracowników, zwłaszcza dotyczące tego, czy są one płatne i wliczane do czasu pracy. W wielu firmach przerwy nie są płatne, a standardowy dzień pracy może obejmować dodatkowe 30 minut na obiad, co sprawia, że pracownik jest dostępny w pracy od 8:00 do 16:30. Przerwy odgrywają kluczową rolę w zachowaniu wydajności, ponieważ pozwalają pracownikom na odpoczynek i regenerację.

Zgodnie z paragrafem 4 Ustawy o czasie pracy, obowiązują następujące zasady dotyczące przerw:

- Przerwa 30 minut: Jeśli czas pracy przekracza sześć godzin, pracownikowi przysługuje przerwa wynosząca co najmniej 30 minut.

- Przerwa 45 minut: W przypadku, gdy czas pracy przekracza dziewięć godzin, pracownik musi mieć przerwę trwającą co najmniej 45 minut. Przerwa ta może być podzielona na trzy części po 15 minut.

- Zakaz pracy bez przerwy: Pracowanie przez ponad sześć godzin bez przerwy jest zabronione.

Dodatkowo, ustawa przewiduje, że między dwoma dniami roboczymi musi być zapewniona co najmniej jedenastogodzinna przerwa. Na przykład, jeśli pracownik zakończy pracę w poniedziałek o 23:00, może wrócić do pracy we wtorek dopiero o 10:00, nawet jeśli normalnie rozpoczynałby o 7:00. 


Pracownik sam decyduje o swojej przerwie

Peter Meyer, berliński ekspert w dziedzinie prawa pracy, na łamach portalu n-tv.de zwraca uwagę, że pracownicy mają dużą swobodę w wyborze sposobu spędzania swoich przerw. Mogą wyjść na spacer, zjeść obiad w ulubionej restauracji czy poświęcić czas na aktywność fizyczną. Kluczowe jest, aby te działania były zgodne z przepisami dotyczącymi długości przerw i nie wpływały negatywnie na wydajność pracy.

Choć pracownicy mogą korzystać z dużej swobody, pracodawca ma prawo ustalać harmonogram przerw. Meyer podkreśla, że w określonych sytuacjach, na przykład ze względów bezpieczeństwa, pracodawca może wymagać, aby przerwy były spędzane na terenie zakładu pracy. W większych firmach pracodawcy mają obowiązek zapewnienia odpowiednich warunków do odpoczynku podczas przerw, takich jak dostęp do stołówki czy strefy relaksu.

Obserwuj MyPolacy.de na FacebookuInstagramieThreadsYouTubeTwitterze

Masz temat który może nas zainteresować lub chcesz się podzielić z nami informacjami? Napisz do nas maila na adres redakcja@mypolacy.de. 

Wróć na stronę główną MyPolacy.de

Zdjęcie: Depositphotos, autor: belchonock
Źródło: mypolacy.de

Aplikacja MyPolacy.de
UdostępnijMessengerWhatsapp
Bądź na bieżąco. Obserwuj nas na:
Berlin, ostatnio online:
Wybraliśmy dla Ciebie