Depresja wśród dzieci

Często objawy pozostają niezauważone. Przez długi czas uważano, że depresja jako jednostka chorobowa nie występuje u dzieci i młodzieży. Badania przeprowadzone przez naukowców z uniwersytetu w Bremen pokazały, że 18 procent pytanych młodych ludzi, co najmniej raz w życiu cierpiało na depresję. Wszystko wskazuje również, że ilość przypadków zwiększa się z wiekiem i w okresie dojrzewania osiąga wielkość identyczną jak wśród dorosłych.

W różnych okresach życia symptomy depresji są bardzo różne. Małe dzieci do trzech lat są strachliwe, płaczliwe, aby za chwilę okazywać napady gniewu. Najczęściej nie mają ochoty na zabawę i bardzo źle sypiają. W okresie szkolnym dzieci wykazują brak koncentracji, mają nie najlepsze oceny w szkole, wykazują brak apetytu, mają zaburzenia snu i często mówią o samobójstwie. Powyżej dziesięciu lat dzieci są apatyczne, bez humoru, często mają tendencje do samookaleczeń i są coraz bardziej skryte i wycofane.

Choroba jest o tyle trudna do zdiagnozowania, że niektóre obawy są naturalne dla danego okresu rozwojowego. Zaburzenia snu nie muszą być automatycznie symptomem chorobowym. Również myśli samobójcze mogą być spowodowane niską samooceną i kompleksem mniejszości a nie kliniczną depresją.

Nie są znane mechanizmy powstawania depresji. Podejrzewa się, że odpowiedzialne mogą być tutaj pewne skłonności uwarunkowane genetycznie. Osoby pochodzące z rodzin gdzie ktoś chorował na depresję częściej zapadają na ta chorobę niż inni. Niektórzy naukowcy są skłonni winić neurochemię i zaburzenia w obrębie neuronów.

Z pewnością wybuch choroby powodować może sytuacja kryzysowa: rozstanie, rozwód czy śmierć rodziców, bieda czy też mobbing w szkole. W przypadku wątpliwości rodzice, rodzina czy przyjaciele powinni szukać pomocy u specjalistów. W większości porady są bezpłatne. Aby znaleźć przyczynę depresji i potem ją leczyć potrzebna jest fachowa pomoc. W pierwszym rzędzie należy zwrócić się do lekarza pediatry lub lekarza rodzinnego. Ten, jeżeli stwierdzi niepokojące objawy pokieruje dalej do psychiatry dziecięcego bądź psychoterapeuty.

Dzieci leczone są ambulatoryjnie a jedynie w rzadkich przypadkach prób samobójczych zalecana jest terapia stacjonarna. Często znakomite rezultaty przynosi spokojna rozmowa z zaufaną osobą. Wiadomo, że nie ma na wszystko gotowych rozwiązań. Dużo ważniejsze jest znalezienie rzeczy, które sprawiają radość, aby uwolnić się od ciężkiej sytuacji życiowej.